پذیرش همان فروشگاهی است که وراث از روز آغاز جانشینی حق ارث را با اثر به دست می آورند. برای پذیرش توانایی عمل لازم است ، بنابراین باید از ناتوانان کمک گرفته یا نماینده شود.

انواع مختلفی از پذیرش وراث وجود دارد:

پذیرش وراث صریح

در یک اقدام عمومی یا به صورت خصوصی. شخص علاقه مند عنوان وراث را به عهده می گیرد یا اعلام می کند که میراث را قبول می کند (به عنوان مثال در اعلامیه اسناد رسمی).

قبول وراثت ضمنی

شخص فراخوانده شده به ارث اقداماتی را انجام می دهد که فرض می کند تمایل او برای قبول و کدام فقط وارث حق انجام آن را دارد ، به عنوان مثال از خود بیگانگی امور مربوط به وراثت یا از بین بردن دارایی های ارثی.

بنابراین وارث در قبال بدهی ها و میراث ارثی حتی اگر بیش از محور وراثت باشد مسئولیت دارد.

پذیرش وراث را نمی توان با شرایط یا شرایط پیوند داد و غیرقابل برگشت است. پذیرش جزئی وراثت امکان پذیر نیست.

پذیرش وراث با سود موجودی

این امر از طریق اعلامیه ای که از طرف دفتر اسناد رسمی یا دادگاه دریافت می شود صورت می گیرد. با این نوع پذیرش ، وارث مانع از سردرگمی بین املاک و دارایی او می شود ، وراث و دارایی وراث جداگانه باقی می مانند ، به طوری که بدهی های ارثی فقط باید در حد ارزش ارزش دارایی های ارثی پرداخت شود. این بهترین راه حل است اگر مقدار بدهی های ارثی دقیقاً مشخص نباشد.

این نوعی پذیرش اجباری برای افراد ناتوان ، خردسال و حقوقی است.